و براى محمد المنتصر بالله و ابو عبد الله المعتز بالله و ابراهيم المؤيد بالله پسران امير مؤمنان نوشته ، به حال درستى راى و عافيت كامل تن و آمادگى فهم و اختيار در كار شهادت ، به منظور اطاعت پروردگار و سلامت و استقامت و اطاعت و اتفاق ( 177 و صلاح كار رعيت در ذى حجه سال دويست و سى و پنجم . « محمد ، المنتصر بالله پسر جعفر امام ، المتوكل على الله ، امير مؤمنان در زمان زندگانى وى وليعهد مسلمانان است و از پى وى خليفهء ايشان . به دو دستور داد كه از خدا بترسد كه ترس خداى مايهء حفاظ كسى است كه بدان چنگ زند و نجات كسى كه بدان پناه برد و عزت كسى كه بدان بس . كند ، كه از اطاعت خداى نعمت به كمال مىرسيد و رحمت خدا مسلم مىشود و خداى بخشنده است و رحيم . « عبد الله جعفر ، امام ، المتوكل على الله ، امير مؤمنان ، براى محمد المنتصر بالله ، پسر امير مؤمنان بر ابو عبد الله المعتز بالله و ابراهيم المؤيد بالله ، دو پسر امير مؤمنان حق شنوايى و اطاعت نهاد و نيكخواهى و همراهى و دوستى با دوستانش و دشمنى با دشمنانش در نهان و عيان ، به حال خشم و رضا و امساك و عطا ، و اينكه بر بيعت وى استوار باشند و به پيمانش وفادار ، حادثه اى براى وى نخواهند ، با وى خيانت نيارند و با دشمنى بر ضد وى همدلى نكنند و بىخبر وى به كارى مخالف وليعهدى و خلافت كه امير مؤمنان در زندگى و از پى خويش به دو داده استوار نشوند . عبد الله جعفر ، امام ، المتوكل على الله ، امير مؤمنان بر محمد ، المنتصر بالله ، پسر امير مؤمنان مقرر داشت كه به پيمانى كه براى ابو عبد الله المعتز بالله و ابراهيم المؤيد - بالله دو پسر امير مؤمنان نهاده و خلافت را از پى محمد - المنتصر بالله پسر امير مؤمنان